گمشده ام در خود

گمشده ام در زمان

کسی نمی جوید مرا

وقتي دلم به درد مياد و کسي نيست به حرفهايم گوش کند،

وقتي تمام غمهاي عالم در دلم نشسته است،

وقتي احساس مي کنم دردمند ترين انسان عالمم... وقتي تمام عزيزانم با من غريبه مي شوند...

و کسي نيست که حرمت اشکهاي نيمه شبم را حفظ کند... وقتي تمام عالم را قفس مي بينم...

بي اختيار از کنار آنهايي که دوسشان دارم.. بي تفاوت مي گذرد...

بعضی از تنهایی ها درمان ندارد

پوک می کند

تکه هايی از وجودمان را حذف می کند!

بعضی از تنهایی ها فقط یک درمان دارد

که باشد

بیاید

بماند

تنـهایــــی یعنــــی . . .


هیچکس رو نداشته باشی چهار کلمه باهاش حرف بزنی و همش ,


مجبور باشی احساساتت رو تایــپ کنی ...

من در این دلواپسی ها نشسته ام تنها…. می خواهم با تو سخن بگویم…. می خواهم باز چهره ات را با همان لبخند کودکانه ببینم… می خواهم هر چه انتهایش به اسم تو و یاد تو ختم می شود… شعر هایم ناتمام ماندند…اسیر د

در پارک،
به جز درخت،
هیچکس نیست.
روی تمام نیمکتهای خالی مینشینیم،
تا پارک،
از تنهایی رنج نبرد!
دلم گرفته،
یاد تنهایی اتاق خودمان میافتم،
و از خودم خواهش میکنم،
به خانه باز گردد …

تنهایی یعنی نیمه شب دلت پر باشه،

گوشیتو برداری چند صفحه از دلتنگیاتو بنویسی تو اس ام اس،

بعد بری تو لیست شماره هات هیچکسو نداشته باشی که واسش ارسال کنی…

نوشته هات رو پاک کنی زول بزنی به سقف اتاق و تیک تیک ساعت رو گوش کنی…

زين پس تنها ادامه ميدهم،در زير باران…

حتي به درخواست چتر هم جواب رد ميدهم…

ميخواهم تنهايی ام را به رخ اين هوای دو نفره بکشم…!

باران نبار من نه چتر دارم نه يار